Het zit op de bank en...

Nee, niet "...en zapt"! Al is dat wel zo'n gebruikelijke uitspraak. Maar het is wat anders...
Nou weet ik dat Twitter, Facebook en WhatsApp niet meer weg te denken zijn. Online vrienden en internet horen bij ons leven. En ja, ik ga er zelf af en toe ook helemaal in op. Maar soms... Soms is het 'Too much'! 

Met al het cybergeweld wordt vaak iets heel essentieels vergeten. Het gaat om één woord met ongelofelijk veel inhoud. Vijf lettergrepen. Niet te leggen met Wordfeud want zoveel letters staan er niet op je digitale scrabblebordje. Het is de doodnormale face-to-face: com-mu-ni-ca-tie! 

Situatieschets: 'Ze' zitten samen op de bank. De telefoon in de hand, spelletjes aan het spelen of met anderen aan het chatten. Maar er wordt weinig tot niets gezegd, laat staan uitgesproken. Geen "hoe was jouw dag?" of "wat vind jij van...?" Geen gepor of gegiechel. Geen fluisterend "ik hou van jou". Geen schaterlachen. Eigenlijk is de hoorbare communicatie nul komma nul. Het lijkt alsof ze elkaar gewoon niets meer te zeggen hebben. Nú al niet meer...

Totdat er één naar huis gaat. Want de achterdeur is nog niet dicht of ze appen met elkaar. Sturen selfies en hartjes. Vette 'lol' met veel 'hahaha' en 'hihihi'. Er worden hartjes en smileys gestuurd. Er wordt even gepord. Klikken op "Vind ik Leuk". Het klinkt misschien onwaarschijnlijk maar ze hebben elkaar online veel meer te vertellen! Maar... tegen de tijd dat ze elkaar weer een keertje zien, zwijgen ze opnieuw als het graf! En dat snap ik toch niet helemaal. 

Ik hoop dat ze ooit zullen begrijpen dat real life bijpraten ontzettend leuk kan zijn! Dat je met je mond gewoon geluid kunt voortbrengen. Emoties kunt doorgeven. Dat je kunt kietelen, porren en lachen tegelijk. Dat er meer is dan spelletjes spelen en groeps-appen. En vooral: dat niet alles via een schermpje hoeft te gaan... 

En hoe mooi zou het zijn als je uiteindelijk kunt zeggen: 
"Het zit op de bank... en praat!"

Het levenspad

Is je pad kronkelig 
hobbelig
steil en vol gaten?
Wees blij! 
Dat is tenminste iets

Een rechte asfaltweg 
lijkt mooi
maar zonder afslagen 
brengt het je... 
tot niets

Volle zak

Vaak stel ik dingen te lang uit en dan kom je ineens tot de ontdekking dat je achter de feiten aanloopt. Zo ook met deze zak. Want die zat al een tijdje overvol en moest echt vervangen worden. Uitstellen kon niet meer. Ik heb er absoluut geen probleem mee om afscheid van zo’n zak te nemen, maar ik moest wel eerst nieuwe halen. Ja sorry, mijn voorraadje was op…

Gauw naar de winkel waar ze meerdere zaksoorten verkopen. De uiterst vriendelijke verkoopster raadde me een merkloze zak aan. Daar kon ik het volgens haar ook heel goed mee doen. Die zouden net zo goed zijn als de merkzakken. Nou, ik was benieuwd en thuisgekomen ben ik gelijk de nieuwe gaan gebruiken.

Ze had gelijk. De zak paste perfect. Hij was ervoor gemaakt!

‘Iedereen blij’ zou je denken.

Nou, niet dus.

Want voordat ik de nieuwe kon gaan gebruiken moest ik de oude verwijderen. En toen ik die overvolle zak aanraakte ging het mis...

Heb je wel eens een overvolle zak verwijderd? Aha, dat dacht ik al. Het was me ineens een zootje!

Overal rondom die oude zak lag wel wat. Het leek alsof er een explosie was geweest! Wat een rotzak...

Het kostte me al met al ruim een kwartier voordat ik alles weer had opgeruimd en de oude definitief de deur had uitgewerkt.

De nieuwe zak kon eindelijk zijn werk gaan doen.

De komende weken kan ik in ieder geval weer vooruit.

Want voordat deze zak vol zit kan ik nog heel wat uurtjes stofzuigen!

;-)

Tijd is kostbaar

Overdonderd door verloren tijd

liepen de wijzers niet

maar kropen traag. verdriet

minuten en uren van spijt...

Razende tijd. zo verrekte vlug

benut bewust elk moment

met wie of waar je ook bent

want geen seconde komt terug...

Het licht

‘s Morgens om half acht vertrek ik vanaf huis. Heb ik alles? Telefoon. Sleutels. Tas. Present! Ik open de schuur en pak mijn fiets. Het is nog aardedonker. Voorlicht en achterlicht: dubbele check. En in mijn hoofd zeg ik het zinnetje “daar kan ik weer mee thuis komen”. Kan er niets aan doen, die zit er in gebeiteld. 

Nog maar net onderweg word ik geconfronteerd met een kind van achterlijke ouders. Want je moet als ouders wel heel achterlijk zijn om je kind zonder verlichting naar school te laten gaan. 
Of... het is gewoon een achterlijk kind dat op weg is naar school. Want je moet als kind wel heel achterlijk zijn om jezelf totaal onzichtbaar op de weg te verplaatsen. Misschien leert dat kind nog wat op die school. Als het school überhaupt haalt… 
En daar kan ik soms best boos en verdrietig van worden.

Ik durf er niets van te zeggen. Ze timmeren je tegenwoordig gratis en voor niets in elkaar. Of je wordt verbaal verkracht. Daar zit ik niet op te wachten. Maar in mijn hoofd galmt het zinnetje “ze zien jou waarschijnlijk liever niet meer thuis komen”… En dat terwijl ik het wel uit zou willen schreeuwen: “Doe je licht aan! Niemand ziet je! Straks kun je niet meer thuiskomen!” Maar ik zwijg...

Op een ochtend heb ik eens geturfd. Eén op de drie had de verlichting niet aan. Maar wat is het excuus om geen licht aan te doen? Wij hadden ‘vroeger’ nog van die mega zware dynamo’s aan ons stuur hangen. Onmogelijk te gebruiken bij tegenwind. En als het maar iets sneeuwde of vroor dan werkte dat ding niet meer. Dat was pas een excuus. Maar verder haalde je het niet in je botte harses om zonder licht te fietsen. Dat dééd je gewoon niet. Dat was verboden én gevaarlijk!
En nu? Nu hoef je die verlichting niet eens meer méé te trappen. Daar hebben ze losse lampjes op batterijen voor uitgevonden. Er is dus geen excuus te bedenken om in het donker zonder licht te fietsen. 

Vergelijk die fietsverlichting met seks. Bij seks zorg je ook voor bescherming. Want je wilt geen nare ziektes oplopen. Of een kind krijgen. Ik noem maar een zijweg. Die bescherming hou je niet in je zak. Die gebruik je! 
Nou, gebruik dan ook die verlichting op je fiets! Het zit er op. En nee, die verlichting is geen garantie tegen ziektes maar je bent wel van voren en van achteren beschermd. :-)

Rijden zonder licht, dat dóe je toch niet?!
Stel je voor dat alle auto's ineens zonder licht gaan rijden! Moet je eens kijken hoeveel punten ze dan scoren. Van het rijbewijs bedoel ik... 

Onze eigen kinderen werden de ogen ook geopend toen ze het autorijbewijs hadden. “Mam, die fietsers zonder licht zijn onzichtbaar!” En: “Wat een idioten! Je ziet ze pas op het laatste moment en je schrikt je dood!” 
Vervolgens slingeren er allerlei verwensingen naar de hoofden van de duistere rad-draaiende figuren. 
Ik kan me telkens nog nét inhouden met mijn "ik zei het toch"...

Mijn conclusie: het is echt waar. 
Verstand komt met de jaren.
Want dan zie je het licht!
Als ze dan maar wel thuis blijven komen...

De vertaalmachine

Hans ontmoette Yu in Taiwan. Hopeloos verliefd nodigde hij haar uit om Nederland te bezoeken. Yu nam zijn uitnodiging dankbaar aan.

Een maand later genoten ze volop van elkaar, van tulips en windmills. En omdat Yu slechts gebrekkig Engels sprak, vertaalde Hans liefdevol meteen alles wat ze aanwees of oppakte.

Helaas.
Na een tijdje ebde zijn verliefdheid weg. 

Hij vond het cultuurverschil en de taalbarrière dodelijk vermoeiend. 
Haar accent irriteerde hem mateloos. Yu was onhandig, niet grappig en helaas ook nog eens onaantrekkelijk.

Toen ze op een dag een blik soep wou verwarmen las ze het opschrift.
“Awtunsoup”.
Yu voelde zich ineens ongemakkelijk toen Hans zwijgend de keukenla opende.
Hij nam de blikopener.
De “eyeopener”.

Yu woont weer in Taiwan.

Gepubliceerd op 120w.nl n.a.v. het thema 'blikopener'

Tegenstrijdig

Hoe onvoorstelbaar tegenstrijdig 
kan deze aardbol zijn?
Daar waar de één in weelde leeft
daar lijdt een ander pijn

De wereld is als een stuiterbal
met warmte en met kilte
met haat en nijd en veel lawaai
en dan weer zoete stilte...

Wat is de waarde van een leven
er zijn ziektes, er zijn moorden
maar weet, er zijn ook goede mensen
en liefdeskinderen worden geboren

Probeer het mooie te ontdekken
want liefde schuilt echt overal
met vallen en opstaan zul je zien:
de wereld ... is een toverbal!