En ik was getuige...

 ... een koningin werd weer prinses

     tranen
     een brok in m’n keel

     de koning staat nu in de spotlights

     met de koningin als zijn kroonjuweel

warmteverlangen

het zal de tijd wel wezen…
want het voelt verdomde goed:
blaadjes ontvouwen 't prille groen
de kleurenpracht brult ons tegemoet

zoetjes als een suikerspin
met een onzichtbare prikkelvlucht
zweven wonderlijk, ontelbaar 
de lentegeuren door de lucht

zwermen vogels trekken over 
gehoorstrelend zijn de gezangen
die ons uiteindelijk doen beseffen
hoeveel we naar warmte verlangen


X

Zeikerd!

De muziek staat veel te hard.
Hij lijkt belangstelling te hebben voor haar foto’s op de schouw.
Maar hij ontwijkt haar blik, net zoals zij zijn ogen ontwijkt.
Hij is wel een lekkere verschijning; ze zou best een beschuitje met hem willen eten.
Ze schrikt op uit haar fantasie als hij zijn glas neer zet en recht op haar afstevent. Hij legt zijn hand losjes op haar schouder en brengt zijn lippen bij haar oor.
Kan hij gedachten lezen?
Ze is overrompeld en voelt haar huid gloeien.
Hij fluistert haar ietwat schor toe “ik wil je…”
Ze hoort niets meer. Een schok gaat door haar lijf.
Maar hij kijkt haar onderzoekend aan en herhaalt dringender “ik wil je toilet gebruiken!”



Gepubliceerd op www.120w.nl

Liefde maakt blind...

Voor het eerst samen op vakantie. Drie weken gaan ze van elkaar genieten aan het Gardameer.
Het kleine tentje zetten ze in een mum van tijd op. De avonden zijn zwoel, de dagen heet. Er valt geen scheef woord.
Toch is kamperen behelpen. Ze koken op een één pits kooktoestelletje en de boodschappen staan in een kratje in het bloedhete tentje. Maar het deert ze niets: ze zijn blind en verliefd. De hele dag hebben ze alleen oog voor elkaar.
Het primitieve leven lacht ze dagenlang zonder tegenslagen toe. Ze slapen op de grond, vrijen op de grond, eten op de grond. Lang leve de liefde. Nergens wordt over gemierd.
Totdat ’s morgens de hagelslag van zijn verse broodje wandelt…

15-4-13 gepubliceerd op 120w.nl bij het thema 'hagelslag' :-)

Rouw

Alle verdriet van de afgelopen maanden slikt ze weg. Alsof ze in een keurslijf is gedrukt van eeuwig grijs: andere tinten lijken onmogelijk. Haar knokkels kleuren wit van het knijpen in het boekje dat ze als steun en toeverlaat vasthoudt.
Als het orgel begint te spelen krimpt ze ineen. De muziek klinkt droevig en versterkt haar rouwstemming.
Wanneer ze zich omdraait naar de ingang van de kerk, draait haar maag zich om. Daar komt hij. Gevolgd door andere gasten.
Ze voelt ogen priemen maar recht haar rug.
Al beminde ze ooit elk deel van hem, na vandaag zal ze geen traan meer om hem laten.
Ze ziet haar beste vriendin ineens stralen naast hem.
Geweldig… zo’n trouwerij in de lente.

Geschreven bij het thema 'lente' op www.120w.nl

Bij(s)telling

Hij had al een hele tijd een leesbrilletje. Sterkte: +1. Een goedkoop brilletje van de dorps-drogist. Recht-toe-recht-aan en vooral zonder poespas. Ook niet in een hip kleurtje. Een "doe-maar-gewoon-zwart" leesbrilletje. En hij kocht er toen gelijk twee. Eén voor onderweg en één voor thuis. De totale schade bleef beperkt tot zo'n vijftien euro en hij kon er geweldig scherp mee zien.

Gaandeweg zijn tijdlijn werden zijn armen opnieuw te kort. Het brilletje moest worden bijgesteld en hij wou eigenlijk wel eens weten hoeveel bij(s)telling hij nodig had. Na lang aandringen van zijn geliefde achterban en de nodige informatie te hebben vergaard via Google vertrok hij in zijn eentje naar de stad. Hij wou geen pottenkijkers bij het herwinnen van zijn heldere kijk. Hij wou duidelijke informatie en zou zich bij diverse zaken laten bekijken en informeren.

Bij de eerste opticien werd meteen een oogmeting gedaan. Glazen van +2, aldus de kwijlende verkoper en deze liep linea recta naar de monturen. Wég was de zin in het kopen van een leesbrilletje bij het zien van de prijzen. Hij wou geen merkmontuur maar een eenvoudig brilletje. En vooral: voor weinig. De verkoper kon echter niets beneden de honderdvijftig euro aanbieden. Dus: no deal.

Bij de tweede brillenwinkel werd opnieuw een oogmeting gedaan. De meetdeskundige kwam dit keer uit op +2 en +2.25. Even duizelde het hem. Zo snel kan het gaan: de aftakeling was per uur meetbaar! Maar ook bij deze koekeloer-winkel waren de glazen en het montuur volledig afgestemd op de vergoedingen van de ziektekostenverzekering en niet op de wensen van hem. Hij knipperde nog even vriendelijk naar de verkoper en liet daarna zonder blikken of blozen weten dat hij de prijzen buitensporig vond. Dat ging hij niet betalen voor een leesbrilletje. No way.

Bij de derde glazenverkoper werd het hem helemáál onduidelijk. Die meting kwam namelijk uit op +1.5! Hee, dat getal had hij nog niet gehoord vandaag! Hij was wel blij dat zijn ogen het afgelopen uur weer enigszins verbeterd waren. Maar toen hij de oog-expert moest volgen naar de wand met de monturen ging hij opnieuw acuut scheelzien van de prijzen van die vergrootglazenhouders... 

Hij was er helemaal klaar mee.

En wat was het nou? +2, +2.25 of +1.5?

Totaal verward doolde hij daarna door de stad. Zijn heldere kijk op de wereld was even volledig vertroebeld en hij had geen zin in nóg een meting. Na een kleine omzwerving stapte hij bij een groot warenhuis naar binnen en liep naar de leesbrilletjesafdeling. Vervolgens nam hij zijn mobiel en zette een tekst met kleine lettertjes in beeld. Met de voorradige brillensterkte concentreerde hij zich op de tekst. 

Hij vond zelf dat zowel +1.5 als +2 een mooie sterkte was.

Aan de kassa rekende hij de twee merkloze brilletjes voor weinig af.

Had hij er eentje voor nu en eentje voor 'straks'.

Bij thuiskomst vertelde hij over zijn strooptocht.

Hij was verontwaardigd. 

En toch ook trots.

Hij snap nog niet hoe het mogelijk was dat er zoveel verschillende sterktes werden gemeten...

Onze doe-het-zelf-opticien!

Marktperikelen

Toen onze kinderen klein waren ging ik praktisch iedere week naar de markt. Op zaterdag zette ik ze dan in de auto of bus en gingen we richting Enschede. Vervolgens drukte ik de kleintjes behoedzaam en vakkundig in kinderwagen of buggy door de mensenmassa en haalde ik kaas, eieren, groente, fruit, verse bloemen en wat al niet meer. De visboer en zijn klanten konden zich wekelijks vergapen aan onze jongste die als ukkie kwam vragen om een haring met uitjes. Naar de markt gaan was voor ons altijd een feest! 

In het begin liep ik nog kriskras over de markt. Dan liep ik na een paar minuten al met die zware onmogelijke groentetasjes te sjouwen waardoor ik geen bloed meer in mijn vingers had. Maar later was ik een échte marktkenner. Ik kon je precies vertellen welke kraam waar stond en had een ‘eigen route’ op de markt. Het was een vertrouwde winkelplek van me geworden.

Op een dag was ik samen met mijn moeder en onze kinderen op de markt. Tijdens het afrekenen bij een kraam piepte onze oudste er ineens tussenuit. Ze was binnen een paar seconden in geen groentevelden meer te bekennen. Paniek alom en al gauw waren we met veel mensen aan het zoeken naar een blond meisje met een rood jasje. Maar waar we ook zochten en hoe hard we ook riepen, geen kind...

Op dat moment ging ik echt een stukje dood. Ik kon niet meer helder denken. Het leek of ik in een slechte film was beland. Alles werd wazig en er heerste totale paniek. Na enkele minuten (het leken wel uren) riep de toenmalige marktmeester door zijn omroepinstallatie “wil de moeder van een klein meisje met een rood jasje zich naar het kantoor van de marktmeester begeven”. Nou, ik rende niet, ik vlóóg naar zijn kantoor. 

En ja hoor, daar zat ze. Onze ontsnapte boef. Hoog en droog op de balie van de marktmeester met een hele brede glimlach. Ze had het geweldig  naar de zin. Ik stamelde wat, sloot als een idioot mijn dochter weer in mijn armen en verliet razendsnel met betraande ogen het kantoortje. Ik schaamde me diep. Hoe kon ik mijn kind nu kwijtraken?!

Pas uren later besefte ik me dat ik, in alle paniek, zelfs helemaal vergeten was om de vindster van mijn dochter te bedanken. Dus … mocht u dit lezen… mevrouw X, alsnog ontzettend bedankt! 

Om van de schrik te bekomen haalden we ons na deze nachtmerrie gauw een visje.

Natuurlijk. Op de markt.
Waar anders?

Want op de markt was, is, en blijft het voor ons altijd een feest! 

Op verzoek geschreven en geplaatst op http://www.marktvannu.nl/bloggen/blog-lezen-schrijven/entry/marktperikelen