En Es

Langs weilanden en boerderijen
Bomen verward of mooi in rijen
Langs tuintjes en industrieterrein
Ik kom waar ik eigenlijk niet wil zijn
Een paard begint even mee te rennen
Maar moet zijn snellere in mij erkennen
Ik flits langs huiskamers en straten
Mijn pad is glad, het kent geen gaten
Ik kom op adem als ik stop
Maar het liefst ziet men mij in galop
Dus ik reis, ik raas en ik vervoer
Van senior tot tienertoer
Niet altijd stipt, maar wel zo fijn
Toe pak me dan... Ik ben ... jouw trein!

Kun je rekenen? ...

Ik heb weer eens zo'n hyperactieve week gehad. Druk op het werk en alle 'vrije' middagen en avonden flink bezig. Daar voel ik me heerlijk bij. Ook schuldig. Omdat ik vast mensen tekort doe...
En juist als ik zo druk ben valt het me op hoeveel het allemaal is. Maar ook hoe automatisch het gaat. Ik vlieg moeiteloos van wasmachine naar stofzuiger en van droogtrommel naar dweil. Tussendoor fabriceer ik ook nog eens het menu van de dag.

Maar soms is het nét of ik op mijn werk ben. De vaatwasser is leeg maar de vuile vaat wordt doodleuk op het aanrecht gepleurd. Alsof niemand weet hoe je een kopje of bordje in de vaatwasser moet zetten. Zonder blikken of blozen laten ze alles achter zich vallen. Op mijn werk zitten van die gasten die doodleuk zeggen "dat doe ik thuis niet, dus dat doe ik hier ook niet". Jawel. Het bestaat nog. Het zou verboden moeten worden! Afijn. Ik dwaal af. 

Thuisgekomen hangen onze gasten steevast de jas over de eerste de beste stoel. De tas ligt een vertrek verder; om de hoek in de woonkamer. En de laptop blijft, ook bij afwezigheid, op de keukentafel staan (ik kan dat allemaal  trouwens ook heel goed). "Geen tijd", een zuchtend "Doe het zoo-hoo" of het alom bekende "Moet toch zo weer weg" zijn de meest gebruikte excuses.
Het warme eten zit nog maar net achter de kiezen en weg zijn ze. Wasgoed wordt het liefst ingeleverd als ik alles nét heb weggewerkt. En de schone stapel blijft gerust een week onderaan de trap staan. Al breken ze de nek over de eigen schoenen, ze blijven (in de weg) staan.

Ik snap het wel hoor. Onze hotelgasten zijn nu eenmaal altijd druk bezig. Hebben een studie. Sport. Vriendjes. Moeten poepen. Noem maar op. En daardoor hebben ze geen tijd om ook maar iets in het hemelse Hotel Mama te doen. 

Maar weet je wat? Daar ga ik iets aan doen. Ik ga ze aanpakken. 
Ik overweeg namelijk een tariefverhoging. Zelf dacht ik aan 25%. 
Minimaal. 
En 25% van nul is dus ehm...
Kun je rekenen?
Reken d'r maar niet op! 

Valentijn...

verliefde stellen met suikerhartjes
marsepeinen rozenblaadjes
chocola bij het ontbijt
lolly’s, champagne en mooie praatjes....

maar morgen is het weer voorbij
dan roept jouw zoete Valentijn
wanneer je op de weegschaal staat
“doe maar weer aan de lijn!”

grijze figuur

... kop omlaag
daar zit ie dan.
Troosteloos.
Opgaand in de omgeving
en ogenschijnlijk
bewegingsloos

Maar dan... 
Gracieus
rekt hij z'n lange nek
En in een flits
tovert ie een lekker
visje in zijn bek


de reiger

Het zit op de bank en...

Nee, niet "...en zapt"! Al is dat wel zo'n gebruikelijke uitspraak. Maar het is wat anders...
Nou weet ik dat Twitter, Facebook en WhatsApp niet meer weg te denken zijn. Online vrienden en internet horen bij ons leven. En ja, ik ga er zelf af en toe ook helemaal in op. Maar soms... Soms is het 'Too much'! 

Met al het cybergeweld wordt vaak iets heel essentieels vergeten. Het gaat om één woord met ongelofelijk veel inhoud. Vijf lettergrepen. Niet te leggen met Wordfeud want zoveel letters staan er niet op je digitale scrabblebordje. Het is de doodnormale face-to-face: com-mu-ni-ca-tie! 

Situatieschets: 'Ze' zitten samen op de bank. De telefoon in de hand, spelletjes aan het spelen of met anderen aan het chatten. Maar er wordt weinig tot niets gezegd, laat staan uitgesproken. Geen "hoe was jouw dag?" of "wat vind jij van...?" Geen gepor of gegiechel. Geen fluisterend "ik hou van jou". Geen schaterlachen. Eigenlijk is de hoorbare communicatie nul komma nul. Het lijkt alsof ze elkaar gewoon niets meer te zeggen hebben. Nú al niet meer...

Totdat er één naar huis gaat. Want de achterdeur is nog niet dicht of ze appen met elkaar. Sturen selfies en hartjes. Vette 'lol' met veel 'hahaha' en 'hihihi'. Er worden hartjes en smileys gestuurd. Er wordt even gepord. Klikken op "Vind ik Leuk". Het klinkt misschien onwaarschijnlijk maar ze hebben elkaar online veel meer te vertellen! Maar... tegen de tijd dat ze elkaar weer een keertje zien, zwijgen ze opnieuw als het graf! En dat snap ik toch niet helemaal. 

Ik hoop dat ze ooit zullen begrijpen dat real life bijpraten ontzettend leuk kan zijn! Dat je met je mond gewoon geluid kunt voortbrengen. Emoties kunt doorgeven. Dat je kunt kietelen, porren en lachen tegelijk. Dat er meer is dan spelletjes spelen en groeps-appen. En vooral: dat niet alles via een schermpje hoeft te gaan... 

En hoe mooi zou het zijn als je uiteindelijk kunt zeggen: 
"Het zit op de bank... en praat!"

Het levenspad

Is je pad kronkelig 
hobbelig
steil en vol gaten?
Wees blij! 
Dat is tenminste iets

Een rechte asfaltweg 
lijkt mooi
maar zonder afslagen 
brengt het je... 
tot niets

Volle zak

Vaak stel ik dingen te lang uit en dan kom je ineens tot de ontdekking dat je achter de feiten aanloopt. Zo ook met deze zak. Want die zat al een tijdje overvol en moest echt vervangen worden. Uitstellen kon niet meer. Ik heb er absoluut geen probleem mee om afscheid van zo’n zak te nemen, maar ik moest wel eerst nieuwe halen. Ja sorry, mijn voorraadje was op…

Gauw naar de winkel waar ze meerdere zaksoorten verkopen. De uiterst vriendelijke verkoopster raadde me een merkloze zak aan. Daar kon ik het volgens haar ook heel goed mee doen. Die zouden net zo goed zijn als de merkzakken. Nou, ik was benieuwd en thuisgekomen ben ik gelijk de nieuwe gaan gebruiken.

Ze had gelijk. De zak paste perfect. Hij was ervoor gemaakt!

‘Iedereen blij’ zou je denken.

Nou, niet dus.

Want voordat ik de nieuwe kon gaan gebruiken moest ik de oude verwijderen. En toen ik die overvolle zak aanraakte ging het mis...

Heb je wel eens een overvolle zak verwijderd? Aha, dat dacht ik al. Het was me ineens een zootje!

Overal rondom die oude zak lag wel wat. Het leek alsof er een explosie was geweest! Wat een rotzak...

Het kostte me al met al ruim een kwartier voordat ik alles weer had opgeruimd en de oude definitief de deur had uitgewerkt.

De nieuwe zak kon eindelijk zijn werk gaan doen.

De komende weken kan ik in ieder geval weer vooruit.

Want voordat deze zak vol zit kan ik nog heel wat uurtjes stofzuigen!

;-)