Tegenstrijdig

Hoe onvoorstelbaar tegenstrijdig 
kan deze aardbol zijn?
Daar waar de één in weelde leeft
daar lijdt een ander pijn

De wereld is als een stuiterbal
met warmte en met kilte
met haat en nijd en veel lawaai
en dan weer zoete stilte...

Wat is de waarde van een leven
er zijn ziektes, er zijn moorden
maar weet, er zijn ook goede mensen
en liefdeskinderen worden geboren

Probeer het mooie te ontdekken
want liefde schuilt echt overal
met vallen en opstaan zul je zien:
de wereld ... is een toverbal! 

K*T

Toen onze kinderen na schooltijd een keer samen aan het spelen waren, hoorde ik vanuit de woonkamer ineens een serieus scheldwoord. Dat leren ze op het klimrek en in de zandbak. Tussen neus en lippen door kwam ijskoud een K*T tussen de Duplo-blokken te liggen. En met k*t bedoel ik niet de viervoetertjes of badkamerhoekjesvuller. 

Ik geloofde mijn oren niet. Nee! Zo jong en dan al... M'n nekharen gingen recht overeind staan en al mijn moederlijke zintuigen stond op scherp. Mijn bloedjes gingen naar de verdommenis. Maar dát mocht niet gebeuren! Daar moest wat aan gedaan worden.

Dus heb ik (destijds nog geheel ouderlijk verantwoord) de kinderen aan de keukentafel plaats laten nemen en ze gedurende twee minuten alle scheldwoorden laten opnoemen die ze kenden. Twee minuten... Inderdaad. Dat was dus veel te lang. Want na een paar woordjes wisten ze al niets meer en begonnen ze andere 'vieze' woordjes op te noemen. Poep, pies, plas... Ik heb ze nog aangemoedigd. "Kom op, de twee minuten zijn nog niet voorbij!" Hilariteit bij 'tieten' en 'piemel'... 

Na deze vieze-woorden-sessie heb ik ze uitgelegd wat k*t betekende. Toen vonden ze het alleen nog maar 'een heel raar woord'. Gelukkig. Ik was opgelucht en zag weer een roosk(l)eurige toekomst voor ons kroost. 

Ik heb ze laten beloven dat ze geen scheldwoorden meer mochten gebruiken. 
Alleen als het viezewoorden-tijd was.  
En daar hebben ze zich keurig aan gehouden. 
Voor een tijdje...

Te vroeg

Vanmorgen bij het ochtendgloren
werd ik bijna blij
toen zong de merel 
en floot een kerel
Maar 't was voor allebei 
toch iets té vroeg voor mij ...





Geschreven n.a.v. de warmste 6-januaridag (sinds metingen werden geregistreerd)

Alleen

Op ons stationnetje zat ik braaf te wachten op de trein. Een oud mannetje kwam aangelopen met een fiets aan de hand. Vlekken op zijn jas en broek. Een stoppelbaard van een paar dagen. Vieze nagels. Hij parkeerde de fiets voor het bankje waarop ik zat en hij kwam nét iets te dicht naast me zitten. Gelijk begon hij een gesprek. In gebrekkig Duits. Of ik naar de stad ging. Wat ik ging doen. Zijn tanden waren scheef en heel geel. De man kreeg van mij geen antwoord maar in plaats daarvan vroeg ik hem waar hij vandaan kwam. Nou, hij was alleen. En hij woonde sinds kort in ons dorp. Alleen. Hij was Duitser. ‘Keine Frau’. Hij ging met de trein naar de stad. Alleen. Ook de fiets ging in de trein. Maar hij was altijd alleen. Of ik ook koffie dronk? Hij had lekkere koffie. En of ik zin had om een keer koffie bij hem te komen drinken. Want hij was toch zo alleen. Normaliter zou ik verlegen gezwegen hebben maar ik was zijn opdringerige alleen-zijn zat. En als ik iets heb geleerd de afgelopen tijd, dan is het wel dat ik mijn mening niet altijd voor me hoef te houden.

Dus heel resoluut antwoordde ik “nee, ik kom niet bij u op de koffie. U moet iemand van uw eigen leeftijd zoeken die ook alleen is en daar lekker een kopje koffie mee gaan drinken. Verder heb ik geen zin meer om met u te praten”. Ik stond op en verhuisde 20 meter verder op ons stationnetje. Klaar. De oude man bleef ook vanaf een afstandje onverstoorbaar tegen me praten. Hij was zo alleen. Juist. Ik was er alleen een beetje klaar mee en parkeerde mezelf in de negeer-modus. Gelukkig kwam de trein snel en de man verdween in een andere coupé. Wat een opluchting.

Eenmaal in de trein nam ik plaats tegenover een mevrouw. Ze groette me kort met een ´Gutentag´. Verder zweeg ze. Gelukkig. Rust.

Nou vind ik het leuk om zo nu en dan eens mensen te observeren. In dit geval had ik zeven minuten de tijd. Zo lang doet de trein er namelijk over om van ons dorp naar de stad te railen. De zon scheen op haar gezicht. Haar jas hing half open en haar telefoon lag losjes in haar hand. En ineens zag ik ‘m. Onderaan haar kin. Daar hing een enorme dikke zwarte haar van ruim 1 centimeter. Eentje. De zon accentueerde de eenling nog even wat extra doordat ze uit het raam bleef kijken. Op de een of andere manier kon ik nergens anders meer naar kijken. Wát een enórme haar…

De vrouw zag er, behalve die vreselijke uitgroei onderaan haar kin, netjes uit. Bij het opbrengen van haar make-up móet ze die haar toch een keertje tegenkomen? Of bij het tandenpoetsen? Waarom zegt haar partner dat niet?

Och jee… Allerlei gedachten flitsten door mijn hoofd. Ze is vast alleen. Ze heeft niemand die haar vertelt dat ze er zo’n enorme stoppel had zitten. Hee… Ze is Alleen… Ik kon een grijns niet onderdrukken. Spontaan kreeg ik het idee om haar te koppelen. Aan die eenzame vervelende Duits sprekende man die ik eerder was tegengekomen.

Door de luidsprekers klonk echter op gebiedende toon ´uitstappen in rijrichting links´.

We verlieten allemaal dezelfde trein.

Alleen…

Vasthouden. Loslaten.

Toen je geboren werd hield je moeder je vast

En toch liet ze je los...

       Ze gaf je haar liefde

       hielp je met eten, kwam je verschonen

       Ze wiegde je zingend in slaap

       droogde je tranen

       en gaf je een veilig thuis om in te wonen

Toen je peuter werd hield je moeder je stevig vast

En toch liet ze je los...

       Zij gaf je dat duwtje in de rug

       zodat je je eigen weg kon gaan

       Zo heb je geleerd

       dat je sterker wordt

       van vallen en van opstaan

Toen je het huis verliet hield je moeder haar hart vast

Maar toch liet ze je los...

       Om te worden wat je moest worden

       Om te zijn wat je moest zijn

       Al huilde toen wellicht haar hart 

       haar mond zou het ontkennen

       ze verdringt haar eigen pijn

En alle daarop volgende keren dat je moeder je los zal laten...

       Zal ze dat doen om je ruimte te geven

       zodat je nieuwe wegen inslaat

       om gaandeweg te ontdekken

       wie je bent en wát je bent

       en waar je in dit leven staat

...

Mijn moeder, zeg ik vol met trots, heeft me vastgehouden 

en op het juiste moment ook weer losgelaten

       Ze heeft me zoveel geleerd

       zoveel meegegeven

       In mijn hart draag ik die warmte

       koester de onvoorwaardelijke liefde

       voor de rest van mijn verdere leven!

                ...en ik hoop dat ik dit ook

                aan mijn kinderen mee mag geven

Dankjewel mam!

XXX

Ontwaken

Eerst nog donker maar dan...

de temperatuur daalt
het is voelbaar
de dag gaat ontwaken

dauw bevriest de velden
dikke druppels van de bomen
bladeren die knisperend kraken

en heel verrassend
komt langzaamaan
het zachte grijzige ochtendlicht

adembenemend
ik móet het delen
wat een schitterend gezicht...

Liefde...

Uiteindelijk is dát hetgeen
wat alles overwint
En daar waar het heerst
waait steeds een zwoele wind

Niemand kan verwoorden
hoe het precies ontstaat
Het bouwt bruggen zonder staal
verjaagt moeiteloos de haat

Zoeter dan een suikerspin
schitterend als diamant
Het kan alle stormen aan
Samen. Hand in hand

Wederzijds respect
Oprechte eerlijkheid
Blindelings vertrouwen
Dat is liefde. Voor altijd...