Herfst!

blad vergeelt
en als het loslaat
geruisloos dwarrelt 
met kleur doorzeeft 

door wind opgenomen
meegenomen
hoopvol en 
hopeloos zweeft

zich ogenschijnlijk
te ruste legt
ter ziele
als een warme deken

komt het aan
op de bestemming
waarop het maanden
heeft uitgekeken…

X

een vlinderleven

met haar gekartelde vleugels
dartelt ze vrij, zonder teugels
de wind begeleidt haar. fluweelzacht

onvoorspelbaar is haar vlucht
zoekende naar licht en lucht
met een oogverblindende kleurenpracht

door alle haast oververmoeid
en veel te snel weer uitgebloeid
al heeft ze 't nog zo naar haar zin

ze vliegt hier helaas niet eeuwig voort
dit veld is slechts haar hemelpoort
het einde van ... een nieuw begin?

\

Dood-gewoon

Een beschuitje bij het ontbijt

Even bladeren in de krant

Uitgemergelde kinderlijfjes

Een allesverwoestende brand

Kindjes gaan alweer naar school

Spelen op de straat

Gifgasbommen en granaten

Gevoed door blinde haat

De blaadjes vallen van de bomen

En alweer die kleurenpracht 

Homo's worden uitgejoeld

Vrouwen stelselmatig verkracht

We bellen even met een vriend

Drinken samen wat in de stad

Een kindsoldaat vermoord een kind

Een zwerver zuipt zich zat

Tanden poetsen en naar bed

Veeg je straatje schoon

Er is oorlog om geld, macht en geloof

En dood. Doodgewoon...

Nooit meer...

Je was één van ons

Maar wist het niet meer

Je lijf deed wat anders

Het had geen verweer

Je hart klopte wel

Maar... het klopte niet

Je was niet jezelf

Wat een stil verdriet!

Nu ben je dood

Handen koud en stijf

Je ogen gesloten

Verlost van je lijf

We gunnen je rust
Maar egoïstisch als we zijn
Zijn we verdrietig omdat je nooit meer
Nóóit meer bij ons zult zijn...

(Geschreven n.a.v. Het overlijden van Prins Johan Friso 12-8-2013)

Op de fiets...

ineens zie ik je staan

ik schrik

jij kijkt op

ziet mij

en schrikt zichtbaar ook

je stopt met eten

en ik denk

dat je zult verdwijnen

bang bent

zult opgaan in rook

ik hou mijn adem in

maar dan

draai jij je om

eet verder

onverstoorbaar

alsof ik er nooit was

ik blaas mijn adem uit

opgelucht

en fiets zachtjes verder

kippenvel

ik laat jou achter

in het groene gras

                    Dag mooie ree!

het zijn de kleine dingen...

een knipoog
een zoen
een hand op je schouder
een lach...
die kleine dingen
zijn onbetaalbaar
en maken alles, álles mooier
elke dag...

Mijn Dorp...

al fietsend kom ik bij mijn dorp
kenmerkend: de bomen, de toren
de windmolen op Duits grondgebied
lijkt bij mijn dorp te horen

groen omringd lag ooit de dorpskern
nu praktisch aan de stad geplakt
maar het dorpsgevoel dat blijft
dat kan niet worden afgepakt

al wordt 't anders: het blijft mijn dorp
van ‘ons kent ons’. Het ‘wij-gevoel’
en alleen iemand vanuit mijn dorp
weet wat ik daarmee bedoel

het is waar ik geboren ben
waar ik ben gegroeid en heb gebaard
daar waar een ander er slecht over spreekt
zet ik het lekker op de kaart

We groeten elkaar nog op 'de stroat'
en al wordt ook hier je fiets gejat
ik woon hier duizend keren liever
dan ergens in de grote stad

Mijn dorp, de naam noem ik met trots
daar keer ik telkens t'rug
en iedereen mag het dan ook horen
"ik kom uit GLANERBRUG!"