Zo is ik

Ik lach en dans

en spring uit de ban. 

Al heb ik pijn.  

Al ben ik moe. 

Het doet er allemaal niet toe. 

ik dóe het 'gewoon'...

wanneer het maar kan! 

😊

Piet

in tijden van intens verdriet
zingt zij nog steeds het hoogste lied
en op slechte dagen
zal ze niet klagen
ja, zo is mijn kanariepiet

valentijn 2015

ik poets de keuken
schrob het toilet
en als je thuis komt
heb ik koffie gezet
Ik bereid het eten
zorg voor ons kroost
en als er verdriet is
dan bied ik je troost
... Dus of je wilt of niet
het zal gewoon zo zijn
jij bent voor ALTIJD
mijn valentijn!

PUNT

(o, en laat die bloemen maar zitten! hahahah)


X

het kluisje in m'n hart

Ik heb een kluisje in mijn hart

dat hou ik goed op slot

op je hart moet je zuinig zijn

nee, dat mag niet kapot

ik heb een kluisje in mijn hart

de code is geheim

zodat mijn hart niet wordt gebroken

want breken, dat doet pijn

ik heb een kluisje in mijn hart

breng het niet in gevaar

maar… als jij er nou lief voor bent

pak dan de code maar

want dat kluisje in mijn hart

heeft veel ruimte, ook voor jou

en mijn hart is nooit te klein

voor de mensen waar ik van hou!

magisch

Ze verlicht het pad der duisternis
en geeft me ruim baan

schijnt me bij
zodat ik weet waar ik moet gaan

in haar schijnsel
aanschouw ik haar schoonheid

ze magisch
en overweldigend

....de maan

Met de schrik vrij!

Het was mijn dag. Het liep allemaal op rolletjes en ik had alles onder controle. Nog even snel een boodschapje gedaan op de fiets en op de heenweg werd ik al gesneden door een auto. En toen de terugweg... Tsja, dat is een heel ander verhaal...

Ik stond midden op de straat te wachten op een lange rij auto's. Er is daar een soort van bestraatte middenberm. Ik hield me, al zittend op mijn fiets, vast aan een lantaarnpaal. Daar zat ik te wachten, diep in m'n jas gedoken en met m'n muts misschien iets te ver over m'n oren getrokken. Ineens zag ik een gaatje tussen alle passerende auto's en ik maakte aanstalten om te vertrekken. En daar gebeurde het. Door de breedte van mijn fietstassen bleef ik haken achter de lantaarnpaal waardoor het onvermijdelijke gebeurde: ik viel om. 

Het leek te gebeuren in slow motion. Ik viel bijna midden op de rijbaan tussen de tegemoetkomende auto's en in mijn ooghoek zag ik een grijze auto aankomen: de voorkant, en vervolgens de wielen. Ze bleven maar dichterbij komen. Ze zouden over mijn hoofd rijden. Ik was op mijn zij gevallen en ineens... Een flits.

Alle verkeer stond stil. Ik lag op de grond en krabbelde overeind. In één tel maakte ik de balans op: een gat in mijn maillot en een pijnlijk been. Ik voelde aan mijn hoofd en mijn elleboog. Alles deed het nog. De auto was niet over mijn hoofd gereden en ik raapte doodnormaal de uit mijn tas gevallen boodschappen van de straat en stopte ze in mijn fietstas. Echt. Alsof er niets was gebeurd. De auto was gestopt en het bleek ook nog eens een bekende buurvrouw te zijn. Ze vroeg geschrokken wat me mankeerde maar ik stelde haar gelijk gerust: ik had niets. Ik vroeg of ik haar auto had geraakt, gezien mijn pijnlijke hoofd. Dat was niet het geval. We stonden nog even midden op de straat. Het verkeer reed inmiddels weer gewoon door. En al leek ik even een robot, ineens kwam de schrik vrij... Wow, dit was wel op het randje!

Ik garandeerde mijn buurvrouw dat ik niets mankeerde en ben daarna naar huis gefietst. Thuis kwam de ontlading. Ik voelde me zwak en ik kreeg overal pijntjes: m'n rug, mijn elleboog, mijn been, mijn hoofd... maar vreemd genoeg voelde ik me ook heel sterk. Nu, later op de avond, voel ik me al stukken beter en ik ben ervan overtuigd dat ik er niets aan over zal houden.

Maar ik weet één ding heel zeker: ik heb een onvoorstelbaar geweldige beschermengel! ❤️

O dennenboom...

Vanmorgen moest hij eraan geloven. Ik heb onze kerstboom ontdaan van zijn takken. Heel zorgvuldig knipte ik eerst de top eraf. Daarin had onze oudste dochter heel zorgvuldig de piek gehangen. Ik maakte alle grote stukken klein en stopte ze in de groene container. Maar bij elke knip kreeg ik zo'n weemoedig gevoel. Want daar stond ik, in het zonnetje, onze kerstboom letterlijk en figuurlijk af te tuigen!

We hadden 'm al op 2 januari de deur uitgedaan en gehoopt dat de Gemeentereiniging hem mee zou nemen met het groenafval, maar dat was ijdele hoop. Tijdens de harde wind 'wandelde' onze boom zelf even in z'n eentje naar een paar deuren verderop. Misschien wou hij daar wel even naar binnen kijken? In de hoop op een mooier eind misschien? Ik heb de voormalige versierder van ons huis in ieder geval gauw terug gesleept naar onze eigen voortuin. Maar hij en ik wisten dat zijn einde was gekomen...

En toen ik daar vandaag zo stond te knippen pakte ik één van z'n takken en telde de ringen. Wel vijf. In ieder geval vijf jaren heeft deze boom de seizoenen van moeder natuur meegemaakt. Wat zou hij hebben gezien? Als hij eens kon praten... En kijk nou eens waar hij eindigde!

Maar het móest gebeuren. En nu issie kaal. De overgebleven stam wacht op de heer des huizes om doormidden gezaagd te worden. En dat stuk krijgt dan, samen met zijn ooit wuivende takken, een nieuw leven op de composthoop. 'That's the circle of life'...

O, en dat je dan op dezelfde dag in een winkel loopt en een klein jongetje begint, tot grote ergernis van zijn moeder, hardop te zingen "o dennenboom, o dennenboom, wat zijn je takken wonderschoon"... Nee! Toeval bestaat niet!