uit een pure bron van emotie
rollen tranen ... door een lied!
bij 't horen van d'eerste tonen
welt er opeens 'n diep verdriet
ik kán 't simpelweg niet stoppen
of... misschien wíl ik 't ook niet
na ruim vier minuten ebt 't weg
ach, d'r is niemand die 't ziet...
X
ColdPlay - Sky full of stars ...
vrijdag 27 maart 2015
donderdag 26 maart 2015
't komt eraan!
't is er, 't komt eraan!
Lammetjes. Knoppen. Vogels. Blote benen.
Tulpen. Schommelen. Niesbuien. Wiebeltenen.
Chocolade-eitjes. Schoonmaakwoede. Bloesems. Zon.
Grassprietjes. Koppeltje duikelen. Luchtige japon.
Lange dagen. Lachen. Dollen. Zweven.
Liefde. Lekker. Lente. Leven!
Lammetjes. Knoppen. Vogels. Blote benen.
Tulpen. Schommelen. Niesbuien. Wiebeltenen.
Chocolade-eitjes. Schoonmaakwoede. Bloesems. Zon.
Grassprietjes. Koppeltje duikelen. Luchtige japon.
Lange dagen. Lachen. Dollen. Zweven.
Liefde. Lekker. Lente. Leven!
maandag 9 maart 2015
Ophouden!
Het is zo irritant dat ik steeds naar het toilet moet als het mij niet uit komt. Slechte blaas-timing zeg maar. Zo moet ik vaak nét op het moment dat ik na een werkdag de deur achter me heb afgesloten. Ik haal de sleutel uit de deur en ik voel de druk in m'n blaas stijgen. Dan heb ik m'n jas aan, een grote postmap onder de arm, een bos sleutels in m'n andere hand en mijn tas bungelt ongemakkelijk aan m'n schouder. Geloof me, een klein toiletje bezoeken met zoveel bagage is verre van ideaal... Dus ik haal een paar keer diep adem, knijp m'n billen aan elkaar en loop het gebouw uit. Thuis wacht mijn eigen vertrouwde plastic zetel op me. Wel zo prettig.
En het is heel raar maar zodra ik wegloop van de deur zakt de blaasdruk.
Hierna stap ik zelfs probleemloos in de auto en ik kan denken aan metershoge watervallen, zingen over diepe rivieren, over drempels stuiteren of de ruitenwissers 20 minuten op volle toeren laten draaien tijdens een regenbui. Mijn blaas lijkt totaal afgetraind want die geeft geen krimp! Knap hè?
Totdat... ik thuis de oprit op draai. De auto staat nog niet stil of mijn blaas begint te stampen. Het zweet breekt me uit en in slow motion stap ik uit de auto. Ik sis mijn waterballon toe "nu nog even niet!" en het acute hogedrukgevoel stopt. Er lijkt heel even niets meer aan het blaasje.
Maar dan komt het. Ik moet het huis nog IN. Het huis waar een paar deuren verderop een toilet staat. Een Toilet! Zodra ik de sleutel in het slot van de achterdeur steek begint het afvalwater opnieuw te pushen. Ik loop met bij mekaar geknepen knieën al hupsend naar de ruimte waarin de verlossing plaats zal vinden. Onderweg laat ik een (droog) spoor achter: jas, tas, sjaal, sleutels. En net als ik blij denk "Yes, ik ben er bijna!" realiseer ik me "Shit, die knopen moeten ook nog..."
De druk wordt al maar hoger. Met bijna 'bevallingsachtige' kreunen en zuchten sta ik te pielen met de knopen van mijn broek waarna de laatste barrières kunnen worden weggenomen: broek én onderbroek. En die moeten echt in één beweging naar beneden. Geloof me, dat gaat verdomde lastig als je voorover gebogen - met je benen over elkaar geperst - voor een naar jou starende wc staat te puffen! Ondertussen denk ik aan droge woestijnen of droge wijn en hoe het kan weet ik niet, maar na veel zuchten en steunen kan ik mezelf toch (zonder ongelukjes) verlossen van mijn waterhuishouding.
Ophouden?
Jaja... ik hou er al over op!
En het is heel raar maar zodra ik wegloop van de deur zakt de blaasdruk.
Hierna stap ik zelfs probleemloos in de auto en ik kan denken aan metershoge watervallen, zingen over diepe rivieren, over drempels stuiteren of de ruitenwissers 20 minuten op volle toeren laten draaien tijdens een regenbui. Mijn blaas lijkt totaal afgetraind want die geeft geen krimp! Knap hè?
Totdat... ik thuis de oprit op draai. De auto staat nog niet stil of mijn blaas begint te stampen. Het zweet breekt me uit en in slow motion stap ik uit de auto. Ik sis mijn waterballon toe "nu nog even niet!" en het acute hogedrukgevoel stopt. Er lijkt heel even niets meer aan het blaasje.
Maar dan komt het. Ik moet het huis nog IN. Het huis waar een paar deuren verderop een toilet staat. Een Toilet! Zodra ik de sleutel in het slot van de achterdeur steek begint het afvalwater opnieuw te pushen. Ik loop met bij mekaar geknepen knieën al hupsend naar de ruimte waarin de verlossing plaats zal vinden. Onderweg laat ik een (droog) spoor achter: jas, tas, sjaal, sleutels. En net als ik blij denk "Yes, ik ben er bijna!" realiseer ik me "Shit, die knopen moeten ook nog..."
De druk wordt al maar hoger. Met bijna 'bevallingsachtige' kreunen en zuchten sta ik te pielen met de knopen van mijn broek waarna de laatste barrières kunnen worden weggenomen: broek én onderbroek. En die moeten echt in één beweging naar beneden. Geloof me, dat gaat verdomde lastig als je voorover gebogen - met je benen over elkaar geperst - voor een naar jou starende wc staat te puffen! Ondertussen denk ik aan droge woestijnen of droge wijn en hoe het kan weet ik niet, maar na veel zuchten en steunen kan ik mezelf toch (zonder ongelukjes) verlossen van mijn waterhuishouding.
Ophouden?
Jaja... ik hou er al over op!
zaterdag 21 februari 2015
Zo is ik
Ik lach en dans
en spring uit de ban.
Al heb ik pijn.
Al ben ik moe.
Het doet er allemaal niet toe.
ik dóe het 'gewoon'...
wanneer het maar kan!
😊
donderdag 19 februari 2015
Piet
in tijden van intens verdriet
zingt zij nog steeds het hoogste lied
en op slechte dagen
zal ze niet klagen
ja, zo is mijn kanariepiet
zingt zij nog steeds het hoogste lied
en op slechte dagen
zal ze niet klagen
ja, zo is mijn kanariepiet
zaterdag 14 februari 2015
valentijn 2015
ik poets de keuken
schrob het toilet
en als je thuis komt
heb ik koffie gezet
Ik bereid het eten
zorg voor ons kroost
en als er verdriet is
dan bied ik je troost
... Dus of je wilt of niet
het zal gewoon zo zijn
jij bent voor ALTIJD
mijn valentijn!
PUNT
(o, en laat die bloemen maar zitten! hahahah)
X
schrob het toilet
en als je thuis komt
heb ik koffie gezet
Ik bereid het eten
zorg voor ons kroost
en als er verdriet is
dan bied ik je troost
... Dus of je wilt of niet
het zal gewoon zo zijn
jij bent voor ALTIJD
mijn valentijn!
PUNT
(o, en laat die bloemen maar zitten! hahahah)
X
woensdag 11 februari 2015
het kluisje in m'n hart
Ik heb een kluisje in mijn hart
dat hou ik goed op slot
op je hart moet je zuinig zijn
nee, dat mag niet kapot
ik heb een kluisje in mijn hart
de code is geheim
zodat mijn hart niet wordt gebroken
want breken, dat doet pijn
ik heb een kluisje in mijn hart
breng het niet in gevaar
maar… als jij er nou lief voor bent
pak dan de code maar
want dat kluisje in mijn hart
heeft veel ruimte, ook voor jou
en mijn hart is nooit te klein
voor de mensen waar ik van hou!
Abonneren op:
Posts (Atom)