En het is heel raar maar zodra ik wegloop van de deur zakt de blaasdruk.
Hierna stap ik zelfs probleemloos in de auto en ik kan denken aan metershoge watervallen, zingen over diepe rivieren, over drempels stuiteren of de ruitenwissers 20 minuten op volle toeren laten draaien tijdens een regenbui. Mijn blaas lijkt totaal afgetraind want die geeft geen krimp! Knap hè?
Totdat... ik thuis de oprit op draai. De auto staat nog niet stil of mijn blaas begint te stampen. Het zweet breekt me uit en in slow motion stap ik uit de auto. Ik sis mijn waterballon toe "nu nog even niet!" en het acute hogedrukgevoel stopt. Er lijkt heel even niets meer aan het blaasje.
Maar dan komt het. Ik moet het huis nog IN. Het huis waar een paar deuren verderop een toilet staat. Een Toilet! Zodra ik de sleutel in het slot van de achterdeur steek begint het afvalwater opnieuw te pushen. Ik loop met bij mekaar geknepen knieën al hupsend naar de ruimte waarin de verlossing plaats zal vinden. Onderweg laat ik een (droog) spoor achter: jas, tas, sjaal, sleutels. En net als ik blij denk "Yes, ik ben er bijna!" realiseer ik me "Shit, die knopen moeten ook nog..."
De druk wordt al maar hoger. Met bijna 'bevallingsachtige' kreunen en zuchten sta ik te pielen met de knopen van mijn broek waarna de laatste barrières kunnen worden weggenomen: broek én onderbroek. En die moeten echt in één beweging naar beneden. Geloof me, dat gaat verdomde lastig als je voorover gebogen - met je benen over elkaar geperst - voor een naar jou starende wc staat te puffen! Ondertussen denk ik aan droge woestijnen of droge wijn en hoe het kan weet ik niet, maar na veel zuchten en steunen kan ik mezelf toch (zonder ongelukjes) verlossen van mijn waterhuishouding.
Ophouden?
Jaja... ik hou er al over op!
Zo herkenbaar hahahahah
BeantwoordenVerwijderen