Afscheid

Afscheid nemen
dat doet zeer
Maar het was op
je kon niet meer
Dag stille genieter
met je ondeugende lach
Wat zal ik je missen
lieve papa, rust zacht...


(Papa  16-8-2014)

mag ik...

mag ik je schouder even lenen
mag ik daarbij ook je oor
mag ik soms verdrietig zijn
want het leven raast maar door

mag ik even rustig poepen
mag ik suiker in m’n thee
mag ik schelden, vloeken, tieren
niemand zit daar ken’lijk mee

mag ik nog heel even spelen
mag ik zeggen da’k je mis
mag ik nog wat nicotine
en boos zijn dat er kanker is

mag ik munitie voor kanonnen
mag ik zaden voor de haat
mag ik onschuldigen vermoorden
vertel me waar dat over gaat

mag ik mayo bij de frietjes
mag ik bedelen uit nood
mag ik ergens veilig wonen
want ik wil nog lang niet dood

mag ik je schouder even lenen
mag ik huilen van verdriet
en mag ik in deez' vreemde wereld
nog tonen dat ik 
              ... soms geniet

nationale rouw 23 juli 2014

twee vluchten brachten gisteren
de eerste mensen 
naar 'huis’
velen leefden mee
in winkels, op straat 
of thuis

het trompetgeschal verstomde
oorverdovende stilte
even geen woorden
slechts
gedreven door de wind
de klapperende vlaggenkoorden

een zomers blauwe lucht
waaronder we
die immense stilte deelden
bracht een rilling
bij het zien 
van de niet te bevatten beelden

we gaven die dag samen
als één volk
een allerlaatste groet
respect
nationale rouw
en zo was het goed

namen

door het beeld 
wit op zwart 
rollen alle namen
in stilte 
van zij 
die niet meer zijn

knetter...
nee, keihard
het is echt
de waarheid
het zal je dierbare
maar zijn

rillingen
ijskoud
wat een 
onbeschrijfelijk
onmogelijk
te beseffen
verdriet

die namen
wit op zwart
ze komen binnen
en ik huil
al kende 
ik ze niet

17-07-2014

Stilte

de radio staat uit
even duld ik geen geluid

geen melding van 'n bombardement
geen gedraai in 't parlement
geen blinde haat of pure nijd
geen speculaties over oorlogsstrijd

geen Gazastrook, geen vliegtuigramp
geen armetierig vluchtelingenkamp
geen dood en ook geen enge kwaal
geen muziek en geen journaal

als stilte de oplossing van alles zou zijn
dan zong ik nóóit meer een refrein

de radio staat uit...

zo is dat

soms is het schoon en effen

onschuldig als een kind

geweldig en fantastisch

als bij een zwoele wind

maar soms heeft het ook kronkels

is het eerder steil dan glad

hobbelig en vooral moeilijk

dat is 

             ...het levenspad…

Uiterlijk

bij een (echt geweldig!) huis

blijf ik heel even staan

dure auto’s sieren er

een mega oprijlaan

de pas geknipte struiken

het mooie rieten dak

keurig gemaaide sprieten

deuren in hoogglanslak…

maar, ondanks al die weelde

dat huis, die oprijlaan

zie ik alleen het uiterlijk

kijk ik er tegenaan

en ik prijs mezelf gelukkig

ik geniet en heb lief

en bedenk, zelfs in ’t mooiste huis

is wel enig ongerief

LB 2/7/2014