Ham

Tijdens het inladen van haar boodschappenkar let ze op de prijzen. Ze haalt niets onzinnigs. Met de huidige crisis kan ze zich geen uitspattingen veroorloven. Ze is trots op haar kar met keurige boodschappen. “Alleen de noodzakelijke dingen” was haar nog nageroepen toen ze wegfietste. Alsof zij dat niet wist.

Maar toen kwam ze bij Het Snoep. Ze had die gang willen vermijden maar de verleiding was te groot. Bij de chocolade liep het water haar in de mond. Nog voor haar hersenen een tegenreactie konden geven lag er een grote reep in haar kar. Inwendig vloekte ze maar haar ogen glansden.

Daarna snelde ze zich naar de vleeswaren en legde de ham terug.

Dan maar droog brood deze week!

gepubliceerd op www.120w.nl 

(Omdat er overal al veel te veel geschreven wordt vind je op 120w louter hapklare stukjes van (hooguit) 120 woorden. Want 120 woorden is meer dan genoeg! )

Herfst!

blad vergeelt
en als het loslaat
geruisloos dwarrelt 
met kleur doorzeeft 

door wind opgenomen
meegenomen
hoopvol en 
hopeloos zweeft

zich ogenschijnlijk
te ruste legt
ter ziele
als een warme deken

komt het aan
op de bestemming
waarop het maanden
heeft uitgekeken…

X

een vlinderleven

met haar gekartelde vleugels
dartelt ze vrij, zonder teugels
de wind begeleidt haar. fluweelzacht

onvoorspelbaar is haar vlucht
zoekende naar licht en lucht
met een oogverblindende kleurenpracht

door alle haast oververmoeid
en veel te snel weer uitgebloeid
al heeft ze 't nog zo naar haar zin

ze vliegt hier helaas niet eeuwig voort
dit veld is slechts haar hemelpoort
het einde van ... een nieuw begin?

\

Dood-gewoon

Een beschuitje bij het ontbijt

Even bladeren in de krant

Uitgemergelde kinderlijfjes

Een allesverwoestende brand

Kindjes gaan alweer naar school

Spelen op de straat

Gifgasbommen en granaten

Gevoed door blinde haat

De blaadjes vallen van de bomen

En alweer die kleurenpracht 

Homo's worden uitgejoeld

Vrouwen stelselmatig verkracht

We bellen even met een vriend

Drinken samen wat in de stad

Een kindsoldaat vermoord een kind

Een zwerver zuipt zich zat

Tanden poetsen en naar bed

Veeg je straatje schoon

Er is oorlog om geld, macht en geloof

En dood. Doodgewoon...

Nooit meer...

Je was één van ons

Maar wist het niet meer

Je lijf deed wat anders

Het had geen verweer

Je hart klopte wel

Maar... het klopte niet

Je was niet jezelf

Wat een stil verdriet!

Nu ben je dood

Handen koud en stijf

Je ogen gesloten

Verlost van je lijf

We gunnen je rust
Maar egoïstisch als we zijn
Zijn we verdrietig omdat je nooit meer
Nóóit meer bij ons zult zijn...

(Geschreven n.a.v. Het overlijden van Prins Johan Friso 12-8-2013)

Op de fiets...

ineens zie ik je staan

ik schrik

jij kijkt op

ziet mij

en schrikt zichtbaar ook

je stopt met eten

en ik denk

dat je zult verdwijnen

bang bent

zult opgaan in rook

ik hou mijn adem in

maar dan

draai jij je om

eet verder

onverstoorbaar

alsof ik er nooit was

ik blaas mijn adem uit

opgelucht

en fiets zachtjes verder

kippenvel

ik laat jou achter

in het groene gras

                    Dag mooie ree!

het zijn de kleine dingen...

een knipoog
een zoen
een hand op je schouder
een lach...
die kleine dingen
zijn onbetaalbaar
en maken alles, álles mooier
elke dag...