ALS - voor Ellen Koster -

A L S

als

je leven zo verandert

en je weet: 't einde komt

als je uiteindelijk niets meer kunt

en de stilte zelfs verstomd

als

je zelfs geen lichtpuntje meer ziet

en in álles gaat het mes

als alleen de liefde blijft

A.L.S...

geschreven voor Ellen Koster, ALS-patiënte. 

Ze was acht weken te volgen in TCTubantia

mooie oktoberdag

Wat een mooie oktoberdag!

Het is bijna niet normaal.

Vandaag weer volop genoten

tot de laatste zonnestraal

Zoveel!

van zonnestraal tot regendrup

van avondrood tot morgendauw

en ook van alles er tussenin

hou ik zoveel van jou

Speciaal

Ik zou je verrassen en verbazen

en je zeker kunnen raken 

wanneer ik, als ik met m'n ogen knipper

een foto zou kunnen maken.

Van vallende bladeren

die dansen op de wind 

Of van water als een spiegeltje 

en van een spelend kind.

Een kiekje van geliefden 

samen, hand in hand 

Van glinsterende ochtendmist 

boven het platteland. 

Ik knipperde de hele dag 

voor alle pracht en praal 

Wanit niets is eigenlijk gewoon 

en alles is speciaal...

----

verdrietige dag...

Al schijnt de zon nog zo helder

lijkt de lucht hemelsblauw

en fluiten de vogels hun hoogste lied...

Vandaag kan dat mijn dag niet kleuren

maar koester ik fijne herinneringen

in tranen van stil verdriet...

Pluisje Woeiiii!

Dag zwevend wonder

op de wind

Waar kom jij nu vandaan?

Zo wonderbaarlijk

en zo licht

Waarheen wil jij toch gaan?

Ik wil je vangen,

bestuderen

Maar ach, als ik al zucht

Ben je verdwenen.

Weggevlogen

Voor altijd op de vlucht...

Gemis

Gemis
   soms zie ik een silhouet
   van iemand
   onbekend
   dan lijkt het net
   - heel even maar -
   alsof jij er weer bent